स्मार्टफोनच्या दुनियेत माझे बाबा हरवले आहेत

 स्मार्टफोनच्या दुनियेत माझे बाबा हरवले आहेत 

आजचा काळ डिजिटल तंत्रज्ञानाचा आहे. स्मार्टफोनने आपल्या जीवनाचा प्रत्येक पैलू व्यापून टाकला आहे. संवाद साधण्यापासून ते काम, मनोरंजन, आणि शिक्षणापर्यंत, स्मार्टफोन आपल्या दैनंदिन जीवनाचा अविभाज्य भाग बनला आहे. परंतु या स्मार्टफोनच्या वाढत्या व्याप्तीने माणसामाणसांतील नात्यांवरही परिणाम केला आहे. विशेषतः घरातील नात्यांवर. माझे बाबा, जे माझ्या आयुष्याचे मुख्य आधारस्तंभ आहेत, ते देखील या स्मार्टफोनच्या दुनियेत कोठेतरी हरवले आहेत.  

 माझ्या लहानपणी बाबा म्हणजे माझ्यासाठी आदर्श होते. त्यांनी मला प्रत्येक गोष्टीत साथ दिली, शिकवलं, आणि आयुष्य कसं जगावं हे दाखवलं. त्यांनी मला गोष्टी सांगितल्या, अभ्यासात मदत केली, आणि प्रत्येक रविवारी आम्ही एकत्र वेळ घालवत असू. त्यांच्या प्रेमळ हातांचा स्पर्श आणि मार्गदर्शनामुळे मला एक वेगळं आयुष्य जगायला शिकता आलं. 

     परंतु जसजसं तंत्रज्ञानाचं वर्चस्व वाढलं, तसतसं सगळं काही बदलत गेलं. बाबांच्या हातात स्मार्टफोन आल्यापासून, आमच्या नात्यातला तो गोडवा कमी होत गेला. बाबा आता सतत फोनमध्ये व्यस्त असतात. पूर्वी गप्पा मारण्यासाठी आणि खेळण्यासाठी वेळ देणारे बाबा, आता फोनच्या स्क्रीनवरून नजर हटवायला तयार नसतात.  

    स्मार्टफोनने बाबांच्या जीवनात खूप सोयी आणल्या आहेत. त्यांचं ऑफिसचं काम आता स्मार्टफोनवरच होतं. ईमेल्स तपासणं, मीटिंग्स अटेंड करणं, आणि महत्वाच्या कागदपत्रांची देवाणघेवाण – हे सगळं आता स्मार्टफोनवर सहज शक्य झालं आहे. पण या सोयीसुविधांनी बाबांचा वेळ इतका व्यापून टाकला आहे की, त्यांना कुटुंबासाठी वेळ द्यायला अवघड होतं. कधी कधी मी बाबांना काही विचारायला जातो, तर ते फोनमध्ये गुंतलेले असतात. “एक मिनिट” असं म्हणत ते फोनवरच काहीतरी शोधत राहतात. त्या "एक मिनिटात" माझ्या मनात विचारांचे काहूर उठते – माझ्या बाबांना मी पुन्हा कधी भेटणार?  

   स्मार्टफोनने आमच्यात संवाद हरवला आहे. बाबांशी बोलण्यासाठी मला आता वेळ शोधावा लागतो. त्यांच्या दिवसाचा बहुतांश भाग स्क्रीनवर घालवला जातो, आणि त्यामुळे त्यांच्या चेहऱ्यावर थकवा स्पष्ट दिसतो. त्यांची ऊर्जा आणि उत्साह कमी झाला आहे.  माझ्या बाबांची निखळ हसरी मुद्रा, जे कधीही मला दिलासा देत असे, ती आता फक्त कधीतरी दिसते. त्यांच्या कामाच्या धावपळीत आणि स्मार्टफोनच्या दुनियेत त्यांनी स्वतःलाही हरवून टाकलं आहे.  

    पूर्वीचे दिवस आठवले की माझं मन हळवं होतं. रविवारी आम्ही क्रिकेट खेळायचो, गप्पा मारायचो, आणि माझ्या शाळेच्या गोष्टी ऐकत ते माझं कौतुक करायचे. परंतु आता त्यांचं "रविवार"ही फोनवरच्या कामांसाठी आरक्षित असतो. स्मार्टफोनमुळे त्यांची असणारी सततची व्यस्तता कधी कधी माझ्या बालपणाची आठवण करून देते, जिथे बाबांशी असलेल्या जवळीकतेचा अनुभव मी आता फक्त आठवणीत शोधतो. स्मार्टफोन एक साधन आहे, जीवन नव्हे. तो आपल्याला सोयी देतो, पण तो माणसामाणसांतील नात्यांना कधीही पर्याय देऊ शकत नाही. बाबांना हे समजून घ्यायला हवं की, त्यांच्या मुलांच्या आयुष्यात त्यांचा वेळ आणि उपस्थिती किती महत्त्वाची आहे. फक्त स्मार्टफोनच्या दुनियेत रमणं म्हणजे खरं जीवन जगणं नाही.  

     काही वेळा मला बाबांना सांगावंसं वाटतं की, "बाबा, तुम्ही माझे हिरो आहात. तुम्ही माझ्यासाठी स्क्रीनच्या पलीकडच्या गोष्टींपेक्षा जास्त मौल्यवान आहात.स्मार्टफोन हे आधुनिक युगाचं एक साधन आहे, परंतु त्याचा वापर मर्यादित असायला हवा. कुटुंबासाठी वेळ काढणं, नात्यांना जपणं, आणि प्रत्येक क्षणाचा आनंद घेणं हे आयुष्याचं खरं सार आहे. माझ्या बाबांना पुन्हा एकदा माझ्यासाठी, आमच्या कुटुंबासाठी वेळ काढायला शिकवायचं आहे. कारण, या स्मार्टफोनच्या दुनियेत हरवलेले बाबा पुन्हा माझ्या आयुष्यात असणं, हेच माझं स्वप्न आहे.  

तंत्रज्ञान महत्त्वाचं आहे, पण त्यापेक्षा नातेसंबंध जास्त महत्त्वाचे आहेत.